تأکید بر ویژگی‌های هوشمند و زیست‌محیطی در پروژه آبراه جدید «سان شیا» چین

سخنرانان مهمان در تازه‌ترین قسمت از «میزگرد اقتصادی چین» (برنامه گفت‌وگوی رسانه‌ای خبرگزاری شین‌هوا) اعلام کردند که پروژه آبراه جدید «سان شیا»(سه دره ) چین، مفاهیم توسعه هوشمند و سازگار با محیط زیست (سبز) را در سراسر چرخه ساخت و بهره‌برداری خود ارتقا خواهد داد.
کلنگ ساخت این پروژه روز دوشنبه ۸ ژوئن (۱۸ خرداد) در شهر یی‌چانگ در استان هوبئی در مرکز چین به زمین زده شد. «وانگ هویی»، یکی از مقامات وزارت حمل‌ونقل چین در این باره گفت: این پروژه به عنوان نسل جدیدی از قطب‌های کشتیرانی هوشمند و سبز طراحی شده که از یک سیستم ناوبری هوشمند جامع در سه حوزه اصلی شامل برنامه‌ریزی هوشمند، آبراه هوشمند و قفل کانال (سد متحرک) هوشمند بهره می‌برد.
وانگ افزود که با اتصال این سه حوزه و اشتراک‌گذاری و تعامل هماهنگ داده‌ها، یک سیستم ناوبری مرکزی با ویژگی‌هایی مانند ایمنی و قابلیت کنترل، راندمان و تراکم بالا، و عملیات و نگهداری هوشمند ایجاد خواهد شد که بخشی از تلاش‌ها برای بیشینه‌سازی کارایی ناوبری است.
از آنجا که حفاظت بوم‌شناختی از رودخانه «یانگ‌تسه» مورد توجه شدید افکار عمومی قرار دارد، اصول توسعه سبز در تمام مراحل چرخه حیات این پروژه ادغام خواهد شد.
»جانگ یون‌چانگ»، از مقامات دپارتمان مدیریت پروژه سه دره تحت نظر وزارت منابع آب چین، اظهار داشت: اقدامات هدفمندی برای حفاظت از گونه‌های ماهی بومی رودخانه یانگ‌تسه، مانند ایجاد تسهیلات ویژه برای عبور ماهی‌ها و احیای زیستگاه‌های آن‌ها در نظر گرفته شده است.
او افزود که برای «تاس‌ماهی چینی» که در معرض خطر شدید انقراض قرار دارد و یکی از گونه‌های نمادین رودخانه یانگ‌تسه است، اقدامات کوتاه‌مدت شامل بازسازی مناطق تخم‌ریزی و انجام آزمایش‌های مداوم برای تخم‌ریزی طبیعی خواهد بود؛ در حالی که برنامه‌های میان‌مدت و بلندمدت بر افزایش جمعیت ماهیان مولد و توسعه قابل‌توجه رهاسازی این گونه در طبیعت تمرکز خواهد داشت.
«گائو پنگ»، معاون مهندس ارشد شرکت «سه دره چین» نیز اعلام کرد که مفاهیم سبز در سراسر این پروژه جریان خواهد داشت و حفاظت از محیط زیست در تمام مراحل برنامه‌ریزی، طراحی و ساخت پروژه در اولویت نخست قرار دارد.
گائو با اشاره به اینکه حفاظت از گونه‌های گیاهی و جانوری خشکی‌زی به‌صورت منظم اجرا خواهد شد، افزود: محدوده ساخت‌وساز به‌شدت کنترل می‌شود تا میزان اشغال پوشش گیاهی سطحی و زیستگاه‌های حیات وحش کاهش یابد؛ در حالی که گیاهان کمیاب و درختان کهنسال آسیب‌دیده یا جابه‌جا می‌شوند یا در محل اصلی خود تحت حفاظت قرار می‌گیرند.