گروه ۷ از رویای رهبری بیدار شود

سایت بخش فارسی رادیو‌ و تلویزیون مرکزی چین در گزارشی نوشته است:اجلاس گروه هفت از ۱۵ تا ۱۷ ژوئن (۲۵ تا ۲۷ خرداد) در اویان-له-بن، واقع در دامنه رشته‌کوه آلپ فرانسه، برگزار می‌شود. این نشست حتی پیش از آغاز رسمی، با موجی از انتقادها و جنجال‌ها روبه‌رو شده است؛ موضوعی که اختلافات عمیق و روند آشکار افول این بلوک غربی را نشان می‌دهد.
حتی در میان شهروندان کشورهای عضو گروه هفت نیز این مجموعه اغلب به عنوان باشگاهی جدا از واقعیت‌های جهان توصیف می‌شود. همزمان با تحولات گسترده در ساختار جهانی و سرعت گرفتن حرکت به سمت چندقطبی شدن جهان، گروه هفت بیش از گذشته مشکلات مزمن خود از جمله جایگاه‌یابی نادرست، برداشت‌های اشتباه و کاهش کارآمدی را آشکار کرده است.
کشورهای عضو گروه هفت با چالش‌هایی مانند رشد اقتصادی کند، افزایش بدهی‌ها، کاهش توان رقابت صنعتی، عمیق‌تر شدن شکاف‌های اجتماعی و فشارهای ناشی از سالمند شدن جمعیت مواجه هستند. درمان این مشکلات نیازمند اقدام‌های جدی است، اما اختلاف میان اعضا همچنان ادامه دارد و میزان اعتماد کشورهای اروپایی به آمریکا به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسیده است. در چنین شرایطی، اعضای گروه هفت حتی برای رسیدن به یک موضع مشترک با مشکل مواجه هستند، چه رسد به اینکه بتوانند برای مشکلات جهان راه‌حل ارائه دهند.
پیش‌بینی می‌شود اجلاس امسال نه تنها برای دومین سال پیاپی در صدور بیانیه مشترک ناکام بماند، بلکه به یکی از نشست‌هایی تبدیل شود که کمترین میزان توافق میان اعضا در تاریخ این گروه را به همراه دارد.
در حالی که قدرت و انسجام گروه هفت در حال کاهش است، این گروه به جای بازنگری در مشکلات خود، تلاش می‌کند برای دیگر کشورها نسخه بپیچد. طبق گزارش رسانه‌های اروپایی، اعضای این گروه پیش از آغاز نشست، به طور غیررسمی «سرزنش چین» را به عنوان نقطه اشتراک خود انتخاب کرده‌اند و موضوعاتی مانند به اصطلاح عدم تعادل تجاری، «ظرفیت مازاد»، اتحادهای مربوط به مواد معدنی حیاتی و سیاست «ریسک‌زدایی» را در دستور کار قرار داده‌اند.
بدون تردید، حل چالش‌های مهم جهانی امروز، از بازسازی زنجیره‌های صنعتی و تأمین امنیت انرژی گرفته تا حفظ ثبات مالی جهانی و مدیریت تغییرات اقلیمی، بدون مشارکت چین و دیگر کشورهای جنوب جهانی ممکن نیست. از این رو، فضای گفت‌وگو نباید به یک حلقه محدود تحت سلطه چند کشور توسعه‌یافته محدود شود، بلکه نیازمند سازوکارهای چندجانبه عادلانه‌تر و نماینده‌تر است.
از آغاز قرن حاضر، ساختار جهانی دچار تغییراتی تاریخی و برگشت‌ناپذیر شده است. چین همچنان دومین اقتصاد بزرگ جهان است و برای مدت طولانی یکی از موتورهای اصلی رشد اقتصاد جهانی بوده است. همچنین قدرت‌های نوظهوری مانند هند، برزیل و اندونزی با سرعت رشد کرده‌اند و ظهور جمعی اقتصادهای نوظهور به رهبری کشورهای بریکس، نظم قدیمی مبتنی بر سلطه غرب را به شکل اساسی تغییر داده است.
امروز کشورهای جنوب جهانی با جمعیت گسترده، بازارهای بزرگ و ظرفیت بالای توسعه، به نیروی اصلی پیشبرد رشد جهانی تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، گروهی که کمتر از ۱۰ درصد جمعیت جهان را در اختیار دارد و سهم آن از تولید ناخالص داخلی جهانی به طور مداوم کاهش یافته است، همچنان تلاش می‌کند جایگاه خود را به عنوان «رهبر جهان» حفظ کند و حتی منافع خود را به عنوان «قواعد بین‌المللی» معرفی کند؛ رویکردی که با واقعیت‌های کنونی جهان سازگار نیست.
از یک سو، گروه هفت همچنان گرفتار «توهم رهبری» است و از سوی دیگر، با احساس روزافزون نگرانی و ناتوانی مواجه شده است. در نتیجه این وضعیت، این گروه تلاش می‌کند با مقصر جلوه دادن چین، تنش‌های داخلی خود را منحرف کند، از مسئولیت‌هایش فرار کند و متحدان خود را در قالب گروه‌های انحصاری کنار هم نگه دارد. هر یک از اعضای گروه نیز اهداف خاص خود را دنبال می‌کنند؛ برخی در پی حفظ انحصار در تعیین روایت‌های بین‌المللی هستند و برخی دیگر تلاش می‌کنند از شرایط پیچیده کنونی برای کسب منافع ژئوپلیتیکی استفاده کنند.
در واقع، بسیاری از مشکلات گروه هفت ریشه در نگاه و سیاست‌های نادرست آن در قبال چین دارد. این وضعیت مانند بیماری است که خود نیازمند درمان است، اما برای دیگران نسخه تجویز می‌کند و نتیجه آن از پیش مشخص است.
چالش‌های کنونی جهان مدت‌هاست از توان هر بلوک محدود یا سازوکارهای بسته فراتر رفته است. چین نیز برای رفع کمبودها در حوزه‌های صلح، توسعه، امنیت و حکمرانی جهانی، راهکارهایی مانند پیشبرد جهانی چندقطبی، برابر و منظم و همچنین توسعه جهانی‌سازی اقتصادی فراگیر و سودمند برای همه را مطرح کرده است.