«استقلال تایوان»؛ پروژه‌ای جدایی‌طلبانه در پوشش دموکراسی

همزمان با برگزاری سالانه مجمع جهانی بهداشت در ژنو، بار دیگر تلاش‌های سیاسی مقام‌های حزب دموکراتیک پیشرو تایوان برای مطرح کردن مسئله مشارکت این منطقه در مجامع بین‌المللی آغاز شده است؛ تلاشی که با حمایت برخی بازیگران خارجی همراه است، اما هر سال با مخالفت گسترده جامعه جهانی روبه‌رو می‌شود.
امسال نیز سخنگوی وزارت امور خارجه چین به ‌صراحت اعلام کرد پکن با مشارکت منطقه تایوان در مجمع جهانی بهداشت موافقت نخواهد کرد. چین تأکید دارد که این تصمیم بر پایه «اصل چین واحد» اتخاذ شده؛ اصلی که به گفته پکن، بخشی از نظم بین‌المللی معاصر و مورد تأیید قطعنامه ۲۷۵۸ مجمع عمومی سازمان ملل است.
بر اساس این اصل، تنها یک چین در جهان وجود دارد، تایوان بخشی جدایی‌ناپذیر از خاک چین محسوب می‌شود و دولت جمهوری خلق چین تنها نماینده قانونی کل چین است. از نگاه پکن، هرگونه تلاش برای ایجاد جایگاه مستقل برای تایوان در نهادهای بین‌المللی، نقض اصول شناخته‌شده بین‌المللی است.
در این میان، کشورهای آفریقایی نیز بارها حمایت خود را از اصل چین واحد اعلام کرده‌اند. بیانیه پکن در اجلاس همکاری چین و آفریقا در سال ۲۰۲۴ بر این موضع تأکید داشت و در جریان سفر «ویلیام روتو» رئیس‌جمهور کنیا به چین در سال ۲۰۲۵ نیز بار دیگر مخالفت با هرگونه «استقلال تایوان» مورد تأکید قرار گرفت.
در ادامه این موضع‌گیری‌ها، حزب دموکراتیک پیشرو تایوان از سوی پکن به تلاش برای تشدید تنش‌ها در دو سوی تنگه تایوان متهم شده است. چین معتقد است این حزب با تکیه بر رویکرد جدایی‌طلبانه و همکاری با برخی قدرت‌های خارجی، به دنبال ایجاد تصویری از «دو چین» یا «یک چین، یک تایوان» است.
پکن همچنین تأکید می‌کند که مسئله تایوان یک موضوع داخلی چین است و نباید به عرصه رقابت‌های ژئوپلیتیکی یا سیاست بین‌المللی کشیده شود. به گفته مقام‌های چینی، روند وحدت مجدد چین «بازگشت‌ناپذیر» بوده و مداخلات خارجی نمی‌تواند این مسیر را تغییر دهد.
چین معتقد است استفاده از موضوعاتی مانند همکاری‌های بهداشتی یا بشردوستانه برای پیشبرد اهداف سیاسی تایوان، تغییری در ماهیت این مسئله ایجاد نمی‌کند و جامعه جهانی باید در برابر تلاش‌ها برای بین‌المللی کردن پرونده تایوان بایستد.
در پایان این موضع‌گیری‌ها، پکن تأکید کرده است که حمایت از اصل چین واحد نه‌تنها دفاع از حاکمیت ملی چین، بلکه اقدامی در راستای حفظ ثبات منطقه‌ای و نظم بین‌المللی محسوب می‌شود.