سیل مرگبار نپال؛ ضرورت فوری مقابله جهانی با تهدیدات اقلیمی

حادثه مرگبار و ویرانگر سیل و رانش زمین که هفته گذشته مناطق مرزی نپال و چین را دچار خسارات فراوان کرد، یک زنگ خطر بسیار جدی است که نشان می دهد بلایای طبیعی ناشی از تغییرات آب و هوایی، چالشی جدی برای تمام جهان ایجاد کرده‌ و آمادگی بیشتر و اقدام جدی تر جامعه جهانی برای مقابله با “گرمایش زمین” را بیش از هر زمان دیگر ضروری ساخته است.
فرو ریختن یک یخچال طبیعی بزرگ در نپال بر اثر تأثیرات طولانی‌مدت گرمایش زمین، دلیل فاجعه بود که تا کنون ۱,۱۲۷ کشته و بیش از ۴,۸۰۰ مفقود در نپال، و ۱۶ کشته و ۵۴۶ مفقود در منطقه خودمختار شیزانگ چین بر جای گذاشته است. صدها تبعه خارجی از ده‌ها کشور و منطقه نیز در میان مفقودشدگان هستند.
تغییرات آب و هوایی، زنجیره‌ای از خطرات طبیعی از جمله سقوط بهمن‌ها در مناطق مرتفع را ایجاد کرده است. کشورهای جزیره‌ای کم‌ارتفاع به طور فزاینده‌ای توسط افزایش آب سطح دریاها ناشی از ذوب شدن یخچال ها تهدید می‌شوند، در حالی که پدیده‌های دیگر همچون موج‌ گرمای بی‌سابقه در اروپا به ویژه در سال جاری شدیدتر شده‌اند. همچنین پدیده‌های اقلیمی دیگری مانند “اِل‌نینو” در حال برهم زدن نظام آب و هوایی هستند و تهدیدهای ناشی از آن هرو روز برای انسان ها تشدید می شود.
در چنین شرایطی، نیاز به اقدام جهانی، یک ضرورت فوری است. چین به عنوان یک کشور مسئولیت پذیر، همواره مشارکت گسترده در حاکمیت جهانی پیرامون مسائل اقلیمی داشته است. این کشور از مدت‌ها قبل حفاظت از محیط زیست را در اولویت برنامه‌های توسعه خود قرار داده و تلاش می‌کند تا قبل از سال ۲۰۶۰ به کربن‌خنثی دست یابد.
چین برای عمل به تعهدات آب و هوایی خود، بزرگترین و سریع‌ترین سیستم تولید انرژی‌های تجدیدپذیر و غیرآلاینده را ساخته و به بزرگترین و سریع‌ترین توسعه خودروهای برقی در جهان دست یافته است.
این کشور همچنین برای محافظت از شرایط اقلیمی، قوانین بیشتری را برای پیشبرد تمدن اکولوژیک تصویب کرده است. قانون ملی حفاظت اکولوژیک فلات چینگهای-شیزانگ و مقررات منطقه‌ای شیزانگ در زمینه حفاظت از یخچال‌های طبیعی، نشان‌دهنده تلاش‌های بزرگ و بیشتر برای حفاظت از محیط زیست در این فلات است.
علاوه بر این، در سطح بین‌المللی هم چین به طور فعال برای امضا و اجرای “توافقنامه پاریس” تلاش کرده و محصولات فناوری سبز آن مانند خودروهای برقی و صفحات خورشیدی، گام بزرگی در تقویت تلاش‌های جهانی برای مقابله با تغییرات اقلیمی بوده است.
به هرحال، امروز هیچ نقطه از جهان از تهدیدهای آب و هوایی در امان نیست و دقیقا هم به این دلیل است که هیچ کشوری توان آن را ندارد که به تنهایی با آن به مقابل بپردازد. اقدام دسته‌جمعی برای پیشگیری و مهار بحران های اقلیمی، ضرورتی است که امروز بیش از هر زمان دیگر احساس می شود.